در بخشی از کتاب « روزها در راه » از شاهرخ مسکوب، یادداشتی می‌خواندم که بسیار جالب بود؛

« شاهنامه فعلاً تمام شد. یک بار دیگر از سر تا ته خوانده شد و این بار یادداشت‌ها و حاشیه ها و غیره را «فیش» کردم تا کی به کار آید. مطالعه این دفعه دو سه سال طول کشید. یادداشت‌ها شاید برای یک نوشته‌ی دویست سیصد صفحه‌ای درباره تمامی کتاب شاهنامه مفید باشد. ولی اصل مسئله این بود که این مطالعه‌ی تدریجی روحیه‌ی مرا بالا می‌کشید.»

اشاره کردن نویسنده به این تلاش سه ساله که عصاره‌اش شاید متنی دویست صفحه‌ای باشد، برای من پر از درس و نکته بود.
و نکته‌اش همان نگاهِ ویژه به اهداف بلند مدت است.
اهدافی که رسیدن به آن نه با عجله و بلند پروازی، بلکه با مطالعه‌ی دقیق و چندباره‌ی موضوعِ مورد نظر، همراه با اضافه کردن چاشنی ذوق و علاقه امکان پذیر است.