بسیاری از کسانی که خلاقیتشان با مانع روبروست، در «خانواده‌ای معتقد به مکافات بزرگ می‌شوند. برای اینکه شادمانه و آسان خلاق باشیم، لازم است دیگر بار باورهای خود را بیازماییم و از نظر معنوی، از طریق آیینهای خلاق خودمان تمرکز یابیم. داشتن اتاق یا حتی گوشه‌ای معنوی، بهترین راه برای انجام این امر است.
این مٱمن می‌تواند گوشه اتاقی بر آمدگی پله‌ای یا حتی لبه پنجره‌ای باشد. این امکان یادآور و تصدیق این واقعیت است که خالقان خلاقیتمان را شکوفا می‌سازد.
این مکان را با چیزهایی پر کنید که خوشحالتان می‌سازد. به خاطر آورید که هنرمند درونتان از تصاویر تغذیه می‌شود. لازم است این نظر قدیمی را که معنویت با حسیات نمی‌آمیزد فراموش کنیم. محراب هنرمند باید تحربه‌ی حسی باشد.»

وقتی به کتاب راه هنرمند جولیا کامرون که چند وقت پیش خوانده بودم و تاثیر شگفت‌انگیزی روی من گذاشته بود را دوباره مرور کردم، به این قسمت از متن رسیدم و به موانعی فکر کردم که به راحتی میتوان آنها را از سر راه برداشت و با کمی دقت و سخت نگرفتن های ببهوده خلاقیت را در وجودمان شکوفا کرد و چراغش را همیشه روشن نگه داشت.
مدتهاست که به قول کامرون باورهای خود را مورد آزمایش قرار داده‌ام و آنهایی را که مانع پیشرفت و رسیدن به خواسته‌هایم بوده کنار گذاشته‌ام.
باورهایی که منشأ آن عقاید باطل و محروم کننده و پوچ بوده‌اند و سال‌ها ما را گرفتار خود کرده‌اند.
عقایدی که باورهایمان را جهت دادند و ما را در قید و بند آن اسیر کردند. و خلاقیت را در وجود ما کشتند.
اما حالا اوضاع فرق کرده، اغلب افراد آگاه شده اند و بیش از هر چیز به استقلال فکر و رأی ایمان آورده‌اند و بهتر از هر کس و هر نهادی تشخیص می‌دهند که چه چیز برایشان مفید و به نفعشان است و از چه چیزها و کارهایی باید دوری کنند.
بنابراین همین تجربه‌های حسی و عمیقی که خودمان به آن رسیده‌ایم و بسیار هم برایمان ارزشمندند، یک منبع معنوی قدرتمند برای رشد خلاقانه‌مان هستند.