هر فردی با توجه به ذات انسانی‌اش، در معرضِ انواع و اقسام ناملایمات اجتماعی و درونی است.

حالا با این گرفتاری‌ها چگونه برخورد می‌‌کند؟
با رویِ باز، یا پُشت کردن و در را به رویش محکم بستن؟
هر انسانی، با کمی هوشمندی، می تواند
این حالِ بد را تبدیل به فرصتی کند برای بهتر شنیدن صدایِ قدمهای موفقیت.

مبشود از آن احساسِ ناراحتیِ پیش آمده، تونلی ساخت برای میانبر زدن از دلِ کوه، برای زودتر رسیدنِ به مقصد.

بنابراین، به تعبیر من؛

«هر چه از درد رسد نیکوست»